Kwillut nie kwèèt, eigelik… dè’k zielsveul van mun huishouwe houw, van Saome Kerk en de Pezerikken – grôôt en vural die klèèn.”… Wè ne streûp…, net zoveul as er pèrkes aon dië schèève Pèère-boom groeide, van dè verhaol van daornet: as ge ut mar un kans gift, ze mar wè te drinke gift en op tèèd wè snoep… dan hedde toekomst: Pezerikken: “Kwil ze nie kwèèt…! Gif ze ammaol mar us un dik applaus!

Èn dè Klèèn Hôôg..: wè kunnen ze zingen: daor kan ut Grôôt nog heel wè van leeren: “Doe’s gek, doe’s lief, doe’s mee!” Un écht Valentijnsliedje, in unne tèèd dè we mee zun allen “Winter vol liefde” zitten te kèken...; en degenen die nie kèke… weten er ut miste van...

“Winter vol liefde” was ut ôk vur prins Bart – ‘k laot er die cijfers mar af; dè maokt um allîîn mar grôter – én vur adjudant Bregje. Ze hèn blijkbaar un lat-relatie; zèn gaon skiën.. los van mekaar, terwel de Mert hier was omgetôôvert – dur zun eige zus – tot unne schône wenterse tuîn, mee échte, opgePimte skihôôpe, en un après ski hut mee alles drop en draon…. En nou mar saome Roepetoeteren: Kwillut nie kwèèt…! …Wè?? Of hadde gullie nog gedaocht oe êge te kunne plaotse vur de Olympische speule, of unne Bikse Sportprèès? Ik kan oe wel vertellen: des belangeaon nie dè Volleybal in ut zand of dun Bikse Bingo..dès pas top sport vur veulen! Ik zè blij, dè ge oe eigen nie op té gladijs hèt begeven of un schèève schots hèt gereeën, en nou mee al oe plichtplegingen wir gewoon tussen ons in zit: Kwil oe nie kwèèt…!

Dè zi Evert Weijs vurrig jaor ôk, net vur ut bekend maoke van ut motto van dees jaor, bij ut inleveren van dun sleutel bij ut gemintehuîs. Terwèèl ie nog ambteloos burger was had ie zun ambtsketen al aon, en zi tussen neus en lippen tegen men: “Kwillut..nie kwijt…!, de sleutel mogen ze vier dagen hebben, mun keten nie…!” …De tèèd hettum ingehaold…! In de afgelôpe zes jaor het ie wel ut îîn en ander gedaon gekregen: ut gemintehuîs het ie onweijs keigaaf aongekleed mee grôôte hunnebedstèènen, om te verkomen dè ge mee oewe auto binnenrijdt vur ut verlengen van oe rijbewijs; doar zulde nie over struîkelen, misschient wel over dè nuuw Antiek Pezerikkestrotje dè de geminte hee aongeleed… Daor zèn we frîît mee…, mar nao carnaval, in november, roept ierîîn wir ouverwets: Biks strotje! Ôk hettie de wiekes van de meulen van Van Rijswijk laote vernuwen, gelukkig nog onder ut toeziend ôôg mee unne twinkeling van Pietje…, zunne trots, lust en lèève……; dan kunnen de ouw wieken vur unne frisse wend zûrgen in’t Lîîg Spul: dè zal koren op durre meule zèn…Verder hèt ie in zènne tèèd van Beek un onweijs keizerrijk weten te maoke, want ut irste schot op dië vogel hèt hij gelost… Frans hoefde hum allèèn nog mar naor beneje te haolen. En toen díe raak schoot, op zun Frans, sprong dun Börger as un duuveltje van ons benkske op, alsof ie zelf keizer was geworre…, en hij liet mèn doardur zoômar achterover valle… Zijn Engels was trouwes nie alles: in Esbeek ging ie bij de opening van ut îîn en ander zonder dèt ie ut wies over in ut Dûits, misschien dè de Haaikneuters hum dan beter kosse verstaon… Ondertussen moes ie mee de raod nog wè winkelen, over de Coöp mee Aldi-ideeën… De 12e van vurrige maond is ie omringd dur wè guldes dur

de Hermenie van 1839 weg geblaose…En nou zit ie niks te zèn, thuîs - net terug.., van unne retraite naor Spanje, bè Sinterklaos of zô…

En ge gelêuft ut nie, mar bijna elke opvolger van dun Burger hiet altijd: Ad… Interim…, alsof onze eigeste, flexwerkers, de wethouwers hier dur broek nie kunnen ophouwen, de ballen nie un tèèdje hôôg kunnen houwen. Piet en Gerrit verstaon heus wel dur mènneke, en men lekt – ik ken ze langer dan vundaog – dè Bloze Kriekske van ut college hee méér in dur mars, en zu best wel is burgemisteres van Reusel kunnen worre: functie elders, promotie en wir stillekes óp richting ut Zuuje waor ze is geboren… Mar ik weet ut nie, ik laot ut mar gebeure… We krèègen immers îîrdaogs wir un stevig, gammel nuuw kabinet, en er komt van eiges unne nuuwe raod naoveant – de Klèèn hèn al unne schôône Vurraod; dus potentie genoeg! En ondertussen kan Maarten op de winkel passen – welke?... de Coöp is al verkocht. En zô as ik gelezen heb is ie dè níe van plan…: Ge wilt hier kome wonen? Ik weet nie wè oewe smaok is, van wè soort keuken ge houwdt? Mar we hen ze in soorten, mee en zonder ster: ut ouw Kookhuijs of Onsz-Gelegenheid, Intermezzo, de chinees: ge kunt er zo in, un bietje vertimmeren – hier lôôpt nog wel unne Tmmermans rond, en de keukens zèn ammel naovenant…; overigens Pikaar is al verzeed… Of wilde nog dè pèèrs gèèl huîs in de Pèèrdestraot van Sen en Flo: mee Aswoensdag gaot er un kruîs durhinne, en kunde ut wellicht wit kôôpe… Verder wilde gíj, Börger wè gaon doen aon ónze zelfstandigheid… Ik kan oe vertellen, en dè is ons motto: Kwillut nie kwèèt…! Zô dan witte dè vast…, mar wít dè ge welkom zèt, ut is hier unne Heerlijkheid, en fèèn om te wonen, mee prachtig Pezerikkenvolk, grôôt en klèèn, mee de nôdige sport en spel, en veul muziek, mee un verschaienheid aon kerken waorin ge kunt geleuven…
Ge zult over un jaor wellicht zeggen: Kwillut nie kwèèt…!.. en dè kan ik nie van iederîn zeggen!

En as ge dees daog nou iets kwèèt zèt dan moete mar tot Antonius bidden…

dun Gust, pastor Gust Jansen, diaken