Vandaag vieren we als Samen Kerk Sacramentsdag. Voor mij een thema wat niet direct heel veel zegt. Echter voor de wat oudere mensen in ons midden doet het wellicht denken aan plechtige processies, een ingetogen harmonie en de monstrans die naar het rustaltaar werd gebracht. Er is veel veranderd in de tijd. Het rijkversierde hoogaltaar is in veel kerken naar de achtergrond gegaan en vaak is een houten altaartafel het liturgisch centrum geworden. In de viering komen we dan samen rondom woord en tafel, we spreken van breken en delen. En dat is precies wat we vandaag hier ook doen, we staan met woorden en liederen stil bij het teken van zijn aanwezigheid dat Jezus ons gegeven heeft. Zijn Woord dat mensen samenbrengt, dat hier samen gedeeld wordt en kracht geeft voor onderweg.

Sacramentsdag gaat over tekens die een inhoud hebben: de binnenkant van de sacramenten is wezenlijker dan de buitenkant. Het zijn tekens waardoor je geroepen wordt; geroepen wordt te leven volgens Gods liefde. We leven in een wereld die vraagt om grootsheid en spectaculaire tekenen. Maar het is een misvatting dat het Goddelijke zich alleen openbaart in grote, uiterlijke momenten. Dat hoorden we vandaag ook in de eerste lezing. De bakker die zijn werk doet en op enig moment beseft dat zijn werk niet alleen draait om het bakken van brood en het verkopen daarvan, maar nog veel meer om de aandacht die hij heeft voor mensen, het moment in de week waarop mensen écht gezien worden. Ook in het Evangelie van vandaag hoorden we dit. Jezus roept Matteüs bij het tolhuis, zomaar op een moment in het dagelijks leven. Ook Petrus werd geroepen bij het meer om boot en netten achter te laten en Jezus te volgen.

Wellicht is dat wel een van de belangrijkste boodschappen van vandaag: geroepen worden gebeurt niet ergens ver weg, het gebeurt overal, in het leven van alledag.

De zichtbare tekens, zoals de beelden, kaarsen en het brood verwijzen naar de verrezen Christus, maar roepen ons vooral ook op om op zoek te gaan naar de diepere betekenis hiervan. God is niet altijd zichtbaar aanwezig, maar roept ons op om Hem zichtbaar te maken in ons eigen leven. Geroepen zijn is dan ook iets van gewone mensen die proberen om iets van Gods liefde zichtbaar te maken in hun omgeving. God roept mensen niet op om bijzonder te zijn, maar om van betekenis te zijn in het alledaagse.

Mensen gaan dagelijks voorop in dienstbaarheid, zoals Petrus. Dat doen ze in de zorg, als mantelzorger in het omzien naar elkaar, in het onderwijs, in vrijwilligerswerk, binnen onze eigen gemeenschap en ook bij de brandweer. Want ook een brandweerman hier in ons dorp doet vrijwilligerswerk, maar vrijwillig is zeker niet vrijblijvend. Zodra de pieper gaat zijn er mensen of dieren die hulp nodig hebben. De brandweerman gaat op pad en dat vraagt moed, trouw en dienstbaarheid. Op hetzelfde moment betekent het ook dat het hele gezin van de brandweerman zich aan moet passen, plannen bij moet stellen, zich dienstbaar op moet stellen, want er zijn mensen of dieren die hulp nodig hebben. De duur van het incident, de afloop, de verandering van de plannen; alles is op dat moment onzeker. Ook Matteüs kreeg geen garantie dat het makkelijk zou worden. Hij hoorde enkel: Kom, ga met mij mee. En hij antwoordde door Jezus te volgen. God roept ons op om iets van zijn liefde, zijn aandacht en zorg door te geven aan elkaar. En zo Hem te volgen.

Sacramentsdag helpt ons om te ontdekken dat ook jij het verschil kan maken. Op de laatste avond van zijn leven koos Jezus het brood als teken van zichzelf, omdat het iets heel gewoons is, iets wat je kan delen met de ander, wat de honger kan stillen, wat kracht geeft. En zo wil Jezus aanwezig zijn onder de mensen. Niet om bijzonder te zijn, maar om van betekenis te zijn en Gods liefde door te geven. Het leven is de plek waar het christen-zijn moet gebeuren. Niet in de processie waar Hij gedragen wordt, maar in ons hart, in het leven van alledag. Als de viering is afgelopen begint de dienst pas echt, de dienst aan elkaar. Gevoed worden wij vandaag door Hem, Zijn woord, Zijn verhalen en wellicht in de toekomst ook weer door Zijn brood en beker om zo elkaar te voeden, moed te geven, een luisterend oor te bieden, hulp te bieden en te bouwen aan gerechtigheid, vrede en hoop. Laten we telkens opnieuw open blijven staan voor de ander, zodat niemand aan de kant hoeft te staan en we in verbondenheid samen onderweg blijven.

Door Maaike Greutink